Naamloos

$ WAT EEN GABBER IS (17/11/2008)

WAT EEN GABBER IS

Probeer maar eens op internet te vinden wat gabber nou werkel'k is.

Dat is moeil'k, heel moeil'k. Ooit z'n er wel boeken zoals "Hakkuh & Strakstaan" geschreven die behoorl'k bij de essentie in de buurt kwamen. Gabber is voor iedereen anders. Maar de om gel'k korte mette te maken met een aantal vooroordelen het volgende. Gabber, het woord zegt het al, maatje.

Gabbers z'n heel sociale mensen, als je op de feesten komt is het net een grote familie. Een hechte groep is echter wel afschrikwekken voor de maatschapp'

omdat dat overwicht vormt.

Gabbers z'n GEEN racisten. Z' maken geen onderscheid tussen mensen van verschillende afkomst, met andere huidskleur of mensen uit een andere scene.

Veel gabbers gebruiken drugs, je hoeft echter geen drugs te gebruiken om gabber te z'n. Er z'n vele die de avond doorkomen met een Red Bull'tje in de hand.

Voor vele is de muziek, hardcore, herrie. Er z'n heel veel verschillende artiesten en dus ook heel veel verschillende soorten hardcore. Sommige z'n idd "bass". Echter z'n er heel veel nummers die verdomd goed in elkaar zitten, waar emotie in zit en dus werkel'k muziek is. Luister eens wat beter naar veschillende soorten hardcore, je zal erachter komen dat het beter in elkaar zit dan veel muziek die je

dagel'ks in de top 40 tegen komt.

Wat een buitenstaander fout interpeteerd

De volgende tekst is een reactie op een artikel dat studenten hebben geschreven voor hun opleiding. Hierin is geprobeert de gabberscene objectief te benaderen. Met een aantal punten ben ik het niet eens en daarop volgt m'n reactie. Helaas is het artikel niet meer online.

Ik vind het harstikke leuk een site te vinden waarop de gabber wordt omschreven. Zelf draai ik al 10 jaar mee als kaalkop.

Er wordt veel gegeneraliseerd in het artikel, gelukkig wordt dit dan ook duidel'k aangegeven. Heel opvallend vond ik die Opel Kadett, want al is het maar een voorbeeld, ik zie ze amper.

Ik ben een van die gabbers die het klaarspeelt "clean" een feest door te komen, nooit drugs aangeraakt en ben er ook fel op tegen. Zo ken ik er trouwens heel veel, sterker nog, ik ben nog nooit met iemand naar een feest geweest die niet "clean" bleef. Ik denk dat het tegewoordig zo de helft van de bezoekers slikt.

Ook wordt er aangegeven dat je meer gabbers tegenkomt op het vmbo. Dat is denk ik inderdaad zo, ikzelf doe HBO. Maar je ziet dit de laatste t'd wel duidel'k veranderen. Vooral omdat je vroeger dagel'ks gabber was en tegewoordig meer in het weekend, omdat het maatschappel'k gewoon voor een groot deel wordt afgekeurd. Dat is ook waarom in het begin minder hoog opgeleiden bij de scene betrokken waren, het is gewoon simpel weg niet goed voor de verstandhoudingen om bekend te maken dat je gabber bent. Er hangt zo negatief imago over de scene. Ik merk het zelf, men spot ermee, ziet je al gauw als pillen slikkende racist en pas als jij het onderwerp aansnijdt en verteld wie je nou eigenl'k bent accepteren ze het.

Een paar jaar geleden was ik op A Nightmare In Rotterdam, een feest dat gestopt is toen de gabberscene zo populair werdt dat iedereen dacht gabber te z'n, en het nu weer vond kunnen een feest te organiseren. Was geweldig, echt weer de sfeer van vroeger, echt weer een familie. Maar toen ik op m'n werk erover vertelde en foto's liet zien merkte je hoe onwetend m'n vooral oudere collega's z'n. Vooral een marokaanse collega d'nsde terug toen hij hoorde dat ik een gabber ben. Uiteindel'k heb ik er met hem goed over kunnen praten, maar waarschuwde mij dat ik niet 's avonds alleen door "kanaleneiland" moest lopen met m'n gabberkloffie aan "ik zou stenen tegen mijn hoofd kr'gen" zei hij letterl'k. En dit terw'k gabbers juist sociale mensen z'n die absoluut tegen racisme z'n.

Wat ik erg jammer vind binnen de gabberscene, is dat er erg veel wordt gedaan aan het shockeren van mensen. Dit gaat juist ten kosten van het imago. Veel gescheld, vroeger engels, dat klonk wel leuk, maar tegewoordig gewoon keiharde nederlandtalig schelwoorden waarvan ik denk kan dit wel en wat is het voor onzin. De kale kop had natuurl'k alt'd al een iets shockerende uitstraling, vooral met de grote ogen eronder. De thema's komen vaak uit horror films zoals Hellraiser en Nightmare. Waar dit nou voor nodig is, ben ik nooit te weten gekomen. Misschien om het "gewone" publiek buiten de deur te houden en het familiegevoel binnen te houden. Net zoals je bij de studentenvereniging de ontgroening moet je hier het gescheld e.d. aankunnen. Is maar een suggestie.

Wat ik nog steeds het mooiste vind aan de feesten is het zien veranderen van de mensen. Ze komen allemaal stoer binnen, lopen breed pronken met hun auto. Eenmaal binnen is het dus weer die grote familie, kan je alles om je heen vergeten en heerl'k met z'n allen dansen. Ik ben zelf lichttechnicus geweest op grote feesten zoals Innercity en Sensation. Maar bij een echte hardcore party kijk ik niet eens naar boven of het licht goed gedaan is, het licht, geluid, de mensen, die maken samen een sfeer en z'n geen afzonderl'ke dingen meer. Dit heb ik nooit ergens anders meegemaakt!

Gabber en hardcore is een oer Hollands product, waarop we heel trots mogen z'n. De onwetendheid van mensen en het negatieve imago van de scene is uitermate teleurstellend. Heel jammer, want het is een geweldige scene, met enorm veel respect voor elkaar en voor anderen, waar men veel een veel meer kan leren en ervaren dan in de plaatsel'ke discotheek of kroeg.

Het sport/modemerk Lonsdale wordt de laatste tijd regelmatig in verband gebracht met rechts-extremistische jongeren. Hierdoor lijkt het beeld te zijn ontstaan dat onsdale alleen maar gedragen wordt door deze groep. Niets is minder waar! Lonsdale heeft niets te maken met rechts-extremisme en/of racisme en 99% van de mensen die Lonsdale draagt ook niet! Lonsdale is een origineel en wereldwijd gerenommeerd sport/modemerk met haar wortels in de bokssport. Lonsdale is een trendy merk en in sommige landen heeft het zelfs een cultstatus. Dat komt deels door de originele en krachtige uitstraling van de designs en deels door het feit dat Lonsdale legendarische boksers als Muhammad Ali, Mike Tyson en Lennox Lewis steunde. Lonsdale wil zich dan ook krachtig distantiëren van elke vorm van racisme, discriminatie of extremisme. Voor Lonsdale is iedereen gelijk, ongeacht huidskleur, geslacht, geloofsovertuiging of geaardheid.

Lonsdale loves all colours.

HARDCORE RADIO

EDM (Electronische Dans Muziek) > Dance > House > Hardcore > "substijlen"
(substijlen: Oldschool, Terror, Speedcore, Darkcore, Happy Hardcore, Jump e.d.)

Hardcore, de muziek waar gabbers naar luisteren, was de van oorsprong Nederlandse Housevariant die internationaal bekend werd. Iets unieks, want voor het eerst in de Nederlandse muziek/jongerencultuurgeschiedenis was er iets op eigen bodem ontstaan dat internationaal navolging kreeg.

Vroeger was het bijna een standaardgegeven dat nieuwe muziekstromingen en bijbehorende modeverschijnselen uit Amerika of Engeland kwamen. Deze keer was het de beurt aan Nederland, maar Gabber haalde een deel van zijn inspiratie ook ergens vandaan... uit België.

België heeft aan het einde van de jaren 80 belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van House en Techno in Europa. België heeft iets met elektronische muziek: in de jaren 80 waren het de EBM (Electronic Body Music) en vooral de New Beat die België op muziekgebied bekend maakte. New Beat was begonnen in de Gentse club Boccaccio, waar men bij wijze van experiment de snelle Hi-NRG platen op 33 toeren was gaan draaien. Niet alleen de snelheid van de muziek, maar ook de frequenties van de geluiden veranderden daardoor. Een soort kunstmatig, computergestuurd geluid was het resultaat waarop voortgeborduurd werd door een aantal Vlaamse artiesten.

Na eerst nationaal bekend te zijn geworden ging New Beat de grens over. België liet van zich horen met elektronische muziek in een nieuwe vorm: "This is the sound of C / The sound which creates a new dimention / This is a new style of music. The sound of C van de Confetti's werd een klein hitje in Europa en iedereen kon kennis maken met de robotdans en de aparte kledingstijl die New Beat met zich meebracht. (zwart/witte kleding, witte handschoenen) De New Beat rage was van korte duur, maar de basis voor elektronische muziek was gelegd. De langzame New Beat platen maakten plaats voor de wat snellere Techno die vanaf 1988/89 overwaaide vanuit Amerika.

Het tempo ging weer omhoog, het 'machine' geluid van New Beat en Techno werd samengesmolten tot een nieuwe vorm, met als resultaat onder andere pump up the jam van Technotronic (=Techno X New Beat X HipHouse), de plaat die zo'n beetje de basis zou gaan vormen voor alle commerciëlere top 40 House die later ook wel Eurohouse of Pophouse genoemd word, zoals bijvoorbeeld de muziek van 2Unlimited en de groep Petra &co die in het Vlaams zongen over een soort techno-beat.) Dat de muziek behalve sneller ook harder werd is goed te horen in Acid Rock van Frank de Wulf's Rhythm Device. (hierin zijn trouwens nog duidelijk New Beat invloeden verwerkt) Die voorliefde voor hardere en vooral duistere muziek is waarschijnlijk afkomstig van de EBM achtergrond van een aantal artiesten. Het is daarom geen echte verassing dat een van de hardste techno producers van dat moment -Joey Beltram - uit New York zo'n grote invloed had in België. De tracks van Joey Beltram werden in België uitgebracht op het R&S label, een label uit Gent gerund door Renaat en Sabine Vandepaapeliere. Dit label, voorheen bekend als New Beat label was de thuishaven voor een aantal Amerikaanse Techno DJ's/producers die in hun eigen Detroit en andere plaatsen in Amerika nauwelijks erkend werden. Twee nummers van Joey Beltram kunnen gezien worden als essentiële tracks die Techno in België (en Europa) een nieuwe richting uit zouden voeren: allereerst Energy Flash en als tweede Mentasm (die hij samen met Mundo Muzique maakte en onder de naam Second Phase uitkwam).

Vanaf 1991 kwamen onder het R&S label en labels als Music Man en 80aum de eerste mainstream en underground tracks uit die al duidelijk harder waren dan men tot die tijd gewend was, en sommigen daarvan waren duidelijk beïnvloed door het 'mentasm geluid' (Anastasia van T99, The spirit / The soul van Incubus, Mindcontroller van 80aum). Ook een aantal Nederlandse producten geïnspireerd op het geluid van Joey Beltram kwamen op een Belgisch label uit (of Belgisch / Nederlands zoals het HitHouse label dat onderdeel was van ARS uit Antwerpen), met als bekendste voorbeeld Dominator van Human Resource op R&S in 1991. Bigger, bolder, rougher, tougher In de zomer van 1991 was James Brown is dead van (Wessel van Diepen's) LA Style al een commerciële hit geworden. De boodschap van James Brown is dead was duidelijk: geen funk of soul meer, just noise. Een boodschap waar een tegen-antwoord op kwam van Holy Noise: James Brown is still alive. Holy Noise, de groep van DJ Paul Elstak had al wat tracks uitgebracht op het HitHouse label van Peter Slaghuis en was in het underground circuit van Rotterdam al vrij bekend. Tracks als Father forgive them en Get down everybody waren in de Rotterdamse club Parkzicht al een hit. Parkzicht was tegelijk ook de plek die Paul inspireerde tot het maken van zijn tracks. Parkzicht had sinds 1989 het roer omgegooid en was van punk/new wave club via danspaleis met bekende artiesten en themafeesten naar het draaien van House overgestapt. De bedoeling was wel om niet blindelings de Amsterdamse Acid-sfeer te kopiëren, dus werd er op zoek gegaan naar andere varianten. De techno uit België en varianten uit Amerika, Italië en Engeland bepaalden voor een groot gedeelte de stijl die vanaf toen gedraaid werd door DJ Rob (Jansen). Deze stijl sloeg goed aan bij het uitgaanspubliek, en werd al vrij snel bekend buiten Rotterdam.

De sfeer was vanaf het begin al een undergroundsfeer, wel bekend, maar bij een bepaald soort publiek. Het deurbeleid was soepel, alles mocht, iedereen kon naar binnen, dit in tegenstelling tot de rest van de discotheken, waar nog altijd een soort dresscode heerste (netjes, verzorgd). bigger, bolder, rougher, tougher In de zomer van 1991 was James Brown is dead van (Wessel van Diepen's) LA Style al een commerciële hit geworden. De boodschap van James Brown is dead was duidelijk: geen funk of soul meer, just noise. Een boodschap waar een tegen-antwoord op kwam van Holy Noise: James Brown is still alive. Holy Noise, de groep van DJ Paul Elstak had al wat tracks uitgebracht op het HitHouse label van Peter Slaghuis en was in het underground circuit van Rotterdam al vrij bekend. Tracks als Father forgive them en Get down everybody waren in de Rotterdamse club Parkzicht al een hit. Parkzicht was tegelijk ook de plek die Paul inspireerde tot het maken van zijn tracks. Parkzicht had sinds 1989 het roer omgegooid en was van punk/new wave club via danspaleis met bekende artiesten en themafeesten naar het draaien van House overgestapt. De bedoeling was wel om niet blindelings de Amsterdamse Acid-sfeer te kopiëren, dus werd er op zoek gegaan naar andere varianten. De techno uit België en varianten uit Amerika, Italië en Engeland bepaalden voor een groot gedeelte de stijl die vanaf toen gedraaid werd door DJ Rob (Jansen). Deze stijl sloeg goed aan bij het uitgaanspubliek, en werd al vrij snel bekend buiten Rotterdam.
De sfeer was vanaf het begin al een undergroundsfeer, wel bekend, maar bij een bepaald soort publiek. Het deurbeleid was soepel, alles mocht, iedereen kon naar binnen, dit in tegenstelling tot de rest van de discotheken, waar nog altijd een soort dresscode heerste (netjes, verzorgd). ("Amsterdam, waar lech dat dan? / Rotterdam, éch wel!" De eerste release van Rotterdam Records, het label van Paul Elstak. Zijn act met de Euromasters was vooral een tegenreactie op het stempel dat House uit Rotterdam minderwaardige muziek speciaal "voor gabbers" zou zijn. -Gabber zijn is géén schande!- staat er op het label. In het vinyl staat verder nog gekrast: "boodschap voor "elite" housers: dit is géén huiskamerhouse" en "someone's gotta be the hardest".)

Op House-gebied groeide gabber uit van een underground-scene naar een bovengronds/commercieel gebeuren. In Nederland is Gabber sinds 1996/97 weer op zijn retour, maar in het buitenland bestaat nog steeds belangstelling voor de hardcore muziek uit Nederland. Op dit moment is er nog steeds sprake van een harde kern Gabbers in Nederland die weer terug in het underground circuit zijn gedoken. Een andere groep voormalige gabbers is via de hard-trance bij de trance-rage van vandaag uitgekomen.

[post comment]